نگین شیخی

چند سالی میشه که زندگی من رو به یه مسافر تبدیل کرده. آخر هفته ها رو با تیم کوهنوردی که تبدیل شدن به دوستام میزنیم به دل کوه های گیلان و مازندران. هر از گاهی هم با دوستام سفر میریم. حتی تو کارمم از ماموریت رفتن استقبال می کنم و سعی می کنم از فرصتی که پیش اومده نهایت استفاده رو ببرم برای گشتن شهر مقصد. از غرب تا شرق و شمال تا مرکز، خیلی از شهراشو گشتم ولی جنوب تا حالا نیومدم.

با این وجود، جنوب برام جاییه که انگار میشناسمش و تکه ای از خودم رو قراره اونجا پیدا کنم. به خاطر همین دوست ندارم مثل یک مسافر بهش سر بزنم. جنوب رو باید زندگی کرد! کار داوطلبانه این فرصت رو در اختیار من میذاره که علاوه بر رسیدن به این آرزو، بتونم کارهای جدید رو تجربه کنم و برای سوایی نسخه دیگه ای از خودم رو زندگی کنم.

من عاشق آشپزی کردنم. آشپزی یعنی خلق غذا و میزبانی از کسانیکه دوسشون داری و انتقال حس دوست داشتنت. تجربه کار حرفه ای در این حوزه رو نداشتم ولی همیشه آشپزی برام جذاب بوده و دنبال درست کردن غذاهای جدید رفتم.

آدمها… هر کدوم داستان و روایتی دارن. از معاشرت با آدمها و کمک کردن بهشون لذت می برم و سعی می کنم همیشه کارهامو در جهتی تنظیم کنم که برای دیگران هم کمک کننده باشه. همچنین مراقبت و پرورش رو دوس دارم. شاید تجربه شغل مهمانداری نداشته باشم. ولی جنبه های مهم کار که معاشرت، کمک و راهنمایی و مراقبت از بنا هستش رو دوست دارم و در زندگی به شکل های دیگه ای تجربش کردم.

علاوه بر این دو کار از چالش های جدید و مهارت های جدید در صورتی که تواناییش رو داشته باشم یا آموزش و راهنمایی برای انجام اون کارها وجود داشته باشه، استقبال می کنم.

نکات دیگه ای هم که شاید گفتنشون خالی از لطف نباشه اینکه به زبان کردی سورانی مسلطم چون اصالتا کرد هستم و در تهران مشغول تحصیل در مقطع ارشد و کار در حوزه مهندسی مکانیک هستم. به خاطر تحصیل 6 سال تجربه زندگی در خوابگاه داشتم و به خاطر همین با زندگی دسته جمعی، غریب نیستم.

امیدوارم در صورتی که مهارت ها و علاقه مندی هام برای شما جذاب و کارآمد بود، تجربه مشترک خوبی رو برای هم بسازیم.